DEFENDER Heritage

Een scheppingsverhaal met een persoonlijke twist

29 januari 2016

Met gemengde gevoelens gaf ik mijn personeelsbadge terug aan de personeelsverantwoordelijke. Mijn laptop bleef staan in zijn docking station, mijn telefoon werd verlost van zijn SIM kaart want het nummer mocht ik houden. In de dagen en weken voordien had ik stelselmatig mijn kasten leeggemaakt. Het meeste bleef eigendom van de firma, enkel wat stokoude dingetjes met nostalgische waarde nam ik mee. Omdat niemand hier nog iets zou mee doen en ik niet wou dat ze in de container of de versnipperaar zouden belanden. Mijn herinneringen en de vriendschappen die ik in al die jaren opgebouwd had, die kon niemand mij afnemen.

De Managing Director was er niet om mij uit te wuiven. Ik had het ook niet verwacht en zou het zelfs hypocriet gevonden hebben. After all was hij de aanstoker geweest van het meningsverschil dat ons uit elkaar gedreven had.

We schrijven 29 januari 2016. Om meer dan één reden een historische dag. De dag waarop Land Rover definitief de stekker trok uit de productie van de Defender. En, hoe toevallig kan het zijn, ook mijn laatste werkdag voor Jaguar Land Rover Benelux. Ook mijn stekker ging eruit. Met enige verbeelding zoek ik een logische parallel tussen deze twee feiten en kom tot de volgende hypothese : Land Rover durfde of wou geen Defenders meer produceren als ik niet aan boord was. Zonder mijn hulp konden ze het niet aan. Ze hadden er geen vertrouwen in dat het goed zou komen als ik er niet was om alles in goede banen te leiden.

U hebt het al begrepen, enige overdrijving is mij niet vreemd. Niettemin is het waanzinnig dat mijn eigen lot en dat van de Defender zo’n opmerkelijke gelijkenis vertonen. Het orgelpunt, de Omega, de zwanenzang, het adieu, het afscheid, het vaarwel, het nekschot : 29 januari 2016. Voor altijd.

Alfa en Omega

Mijn Land Rover carrière was een dikke 27 jaar eerder begonnen, in augustus 1988. Het gamma bestond toen uit 2 – of met enige goede wil 4 modellen : de Land Rover 90 en 110 en de Range Rover in 2- en 4 deurs uitvoering. Lekker simpel. Hoofdbekommernissen toen : olielekken, het gevecht tussen een Italiaanse scheepsdiesel en een Engelse auto, bimetallische corrosie, en nog meer problemen waar ik als dappere soldaat redelijk onmachtig tegenover stond. Maar er was ook één constante – tot op vandaag : verloren klanten komen altijd terug want niets anders kan een Land Rover vervangen.

Zoveel modeljaren, regeringen en emissieregels verder ziet het automobiele landschap er vandaag compleet anders uit. De Defender is nu een anachronisme uit de tijd dat auto’s nog stonken en lawaai maakten en hij symboliseert de hang naar iconen. Hij zal altijd dat icoon blijven, ook al is hij hopeloos achterhaald qua constructie. En uitstoot. En comfort. En draaicirkel. En zoveel méér.

Maar geef toe, is het geen schatje ? En nog altijd de meest competente “eenvoudige” offroader.

Midden jaren ’90 kocht ik voor een prikje een Land Rover Series One uit 1949 als een restauratie-object. Die aankoop was een verhaal op zich. Pas vele jaren later ontdekte ik dat hij de twaalfde Land Rover was die ooit in België werd verkocht. Dat stemt uiteraard tot enige trots, en dat zal helemaal zo zijn wanneer de auto ooit gerestaureerd is. Voorlopig wacht hij – in duizend stukjes en op zes locaties – hoopvol op betere tijden. 

Toen Land Rover begin 2015 aankondigde dat de Defender definitief zou uitgezwaaid worden met een Heritage Limited Edition, die door zijn kleur en vele details een diepe révérence zou maken naar de allereerste modellen, dan moest ik wel toeslaan. De bezegeling van mijn professioneel lot hing al in de lucht, en dus kon ik mezelf geen beter afscheidscadeau wensen dan een Defender Heritage. Mijn all-time favourite car, in een versie die alles bood waar ik kon van dromen en die door zijn exclusiviteit zijn waarde zou behouden. Een auto om de rest van m’n leven bij te houden. En bovendien de symbolische broer en het perfecte complement voor de Series One. De Alfa en de Omega van de Defender. Beiden in mijn garage. Als de Series One daar op een dag zal staan natuurlijk want dat restauratieproject is nog niet voor overmorgen.

Defender Heritage en Land Rover Series One… hopelijk ooit broederlijk naast elkaar in mijn garage zoals op deze publiciteitsfoto !

Het plan werd tot uitvoering gebracht. Ik bestelde een 90 Heritage in Station Wagen uitvoering omwille van de betere geluidsisolatie. Snel was mijn bestelling officieel : ordernummer 12416056. Geplande bouwdatum : de week van 20 juli 2015.

Big spender of ridder op het witte paard ?

De assemblagekwaliteit van de Defender was altijd al één van mijn professionele stokpaardjes. Ook op dit vlak was het een unieke auto, om het met enige Britse understatement te stellen. Op den duur waren we het gewoon: alle nieuwe Defenders kwamen binnen met talloze cosmetische onvolkomenheden gaande van verffouten tot beschadigingen. Ook al werd het maandelijks gesignaleerd en gerapporteerd, dezelfde fouten kwamen altijd terug. “How very interesting” was het standaard flegmatieke antwoord van de quality guys in de fabriek. Maar geen curatieve actie. 

Tegen alle druk en instructies in vanuit Engeland liet ik vanaf 2005 de nieuwe Defenders voor de Belgische markt omleiden via Zeebrugge. Daar liet ik ze een PDI (pre-delivery inspection)proces doorlopen om de meeste onvolkomenheden eruit te halen. Ook de achterbalk werd zwart geverfd zodat die niet oranje werd na 3 jaar. Ik wou de auto’s niet in hun “af-fabriek” toestand naar de dealers laten gaan, laat staan naar de eindklant. Onze klanten waren iets veeleisender dan de gemiddelde Engelse landbouwer, zij zouden bijvoorbeeld een bekraste laadvloer niet accepteren.

Dat leverde mij een reputatie op bij de productieverantwoordelijken van de Defender lijn. Aanvankelijk een zeer kwalijke reputatie, want ik was de koppige steenezel die de garantiekost voor de Defender in België dramatisch deed ontsporen. Hun trots – en wellicht ook hun bonus – was gekrenkt omdat telkens opnieuw zoveel issues gesignaleerd werden, en dan nog bijna allemaal vanuit België. Daar was iets loos, daar waren verdachte krachten aan het werk….  

Er werd gedreigd en er werden auditeurs en ingenieurs op afgestuurd. Na een dagje te zijn rondgeleid in het PDI center in Zeebrugge – zij werden met hun neus op de feiten gedrukt en ook in een bordje zeevruchten – gaven de Britse bezoekers mij verrassend genoeg allen gelijk. Ook zij vonden dat je een Defender niet in die beschamende toestand aan een klant kon leveren. Maar ondanks hun rapporten en goede bedoelingen bleef alles bij het oude – en dus bleef ik geld spenderen om de Defenders in verkoopbare conditie te brengen.  

Omdat zijn onderdanen er niet in geslaagd waren om mij tot andere gedachten te brengen en mijn mateloze verkwistingen in te tomen, kwam uiteindelijk zelfs de wereldwijde kwaliteitsdirecteur Sergio B. hemzelve mij de levieten lezen. Maar ook zijn perceptie sloeg om. Nu zag hij het zélf : er was werk aan de winkel. En dat was een keerpunt.

In plaats van een koppige verkwister was ik ineens de ridder op het witte paard, de sjamaan van de Defender, die ervoor had gezorgd dat kwaliteitsissues werden aangepakt. De meegereisde ingenieurs kregen een bolwassing waar ik bij stond. De rest van de wereld kon maar beter mijn voorbeeld volgen, aldus Sergio B. Een dikke vette pluim op mijn hoed ! Tegelijk werd de directeur van de Defender productielijn, gewild of ongewild, mijn beste copain. Greg N. werd een professionele pennevriend.

Zo’n goede relaties mogen al eens aangesproken worden als er een aangename aanleiding voor is. Met de bestelling van mijn eigen troetelvehikel in de pijplijn was het een no-brainer : Greg, mag ik de Defender productielijn komen bezoeken in de week van 20 juli 2015 ? Sure, by all means. En ik zal je verwittigen welke dag jouw auto precies zal gebouwd worden, dan kan je de productie zelf meemaken. Wow. Dat noem ik nu eens een voorrecht.

Hypoïde tandwielen

Het productieschema liep voor een keer geen vertragingen op, dus werd de geplande datum gebetonneerd in mijn agenda. Ik zou de fabriek gaan bezoeken op de dag dat mijn Defender zou geboren worden.

Enkele weken voordien sprak ik toevallig af met Sarah, mijn vroegere assistente. Haar vertrek bij Jaguar Land Rover was niet van harte geweest. Als Limburgse kon zij het woon-werkverkeer naar de nieuwe locatie van het kantoor, Sint-Agatha-Berchem, niet meer aan. Een logische beslissing maar wel jammer. Sarah en ik waren een geoliede machine, een team dat geen woorden nodig had om te weten wat de ander wou. Sporadisch komt het voor : twee collega’s die zelfs geblinddoekt nog efficiënt zouden kunnen samenwerken. Sarah en Patrick, dat was zoiets. Zonder bijbedoelingen of toestanden uit stationsromannetjes. Niks van dat. Gewoon als twee hypoïde tandwielen op elkaar ingespeeld en uiteindelijk goede vrienden gebleven, ook na het spijtige afscheid.

Sarah’s carrière bij Jaguar Land Rover was in vele opzichten onvoltooid gebleven. Eén van haar grootste frustraties was dat ze nooit de fabriek had kunnen bezoeken. Toen ik haar van mijn plannen vertelde om de productie van mijn eigen Defender te gaan bijwonen zag ik een spontane jaloerse twinkeling die ze krampachtig probeerde te verbergen achter haar legendarisch enthousiasme. Maar euh, Sarah, waarom zou je niet mee gaan? WTF ? Meen je dat ? En mag mijn dochter Manou mee ?

Wij dus in stijl naar de Midlands. Op 23 juli 2015 was de geboorte uitgerekend, en zo geschiedde.

Scheppingsverhaal in de Solihull South works

In al die jaren heb ik honderden auto’s van diverse merken zien geproduceerd worden. Het meest artisanale en tot de verbeelding sprekende was het productieproces bij Morgan, in Malvern. Industriële archeologie, totaal voorbijgestreefd maar je kijkt met open mond naar de ambachtelijke skills. Op vrijdagmiddag worden alle auto’s door de “pushers” naar de volgende afdeling gerold. De klant wordt er nauw bij betrokken en kan bijna zijn eigen auto mee helpen ineen vijzen. Want zó archaïsch is het inderdaad.

De Defender productiemethode kwam dicht in de buurt en was wellicht het meest artisanale van alle processen bij de volumeproducenten. Een prehistorisch overblijfsel met een grote menselijke inbreng. Precies dat aspect gaf mij de kans om de onderdelen te betasten vooraleer ze in de auto gingen, om wat bouten en moeren aan te reiken, om een praatje te slaan met de werknemer die het dashboard monteerde, om mee te kijken dat de motor netjes op het chassis landde zonder een draadboom te klemmen. Van mijn eigen auto notabene, het heeft iets onwezenlijks. Ik zag hem beetje bij beetje geboren worden. Het was een gedenkwaardige wandeling van amper 500 meter langsheen een prozaïsche versie van het scheppingsverhaal.

Het moment suprême arriveerde om tien over één : het doorknippen van de navelstreng. Soms krijgt een moedige papa, als hij nog niet in zwijm gevallen is, in de verloskamer de schaar aangereikt door de vroedvrouw. Een symbolische daad. Ook ik kreeg die kans met mijn Defender. De allereerste opstart.

Op het einde van zijn “journey through production”  – wat klinkt dat toch mooi in het Engels – stond hij daar. Nog ingepakt in zijn beschermende pampers. Levenloos en onwetend wat hem te wachten stond. De metalen transportband rolde stilletjes voort maar was bijna aan het einde. En daar, als de metalen band in de grond verdween, zou hij op eigen kracht de stap moeten zetten naar de betonnen werkvloer.

Het was een plechtig moment. Ik heb ontelbare keren een Defender opgestart. Deze keer was speciaal. Een vriendelijke kerel met een zwaar Birminghams accent gaf mij de consignes. Neutraal, contact op gedurende tien seconden en dan starten. Het zal zowat drie seconden duren vooraleer hij aanspringt, zei hij. Inderdaad. Er kwam leven in. Zonder morren, zonder gehuil, zonder uitstoot van sappen. Hij leeft !

Nog snel de werking van alle vitale organen getest en de eerste meters mochten gereden worden. Welkom op het beton, Defender. Welkom in mijn collectie. Ik laat je nooit meer gaan. Sarah en Manou waren mijn getuigen bij die plechtige belofte.

Uiteraard moest ik hem wél laten gaan want er direct mee naar huis rijden, dat kon niet. Never mind, ik had de eerste steen gelegd van onze relatie. Bij de geboorte van een baby zijn de eerste momenten uiterst belangrijk. De affectie die je onbewust opbouwt in de eerste minuten, uren, dagen en weken is een buffervat waaruit je later gaat putten als het eens wat tegen zit. Een puber werkt op de zenuwen maar krijgt toch altijd krediet. Het is je kind, je put uit die initiële reserve aan affectie die alles weer goed maakt. Met mijn Defender net zo. Je weet vooraf dat hij je wel eens zal teleurstellen, dus het was geen slecht idee om bij het prille begin een affectieve band op te bouwen. Een beetje preventief eigenlijk….

Life with a Defender

We zijn nu 3 jaar verder. Heeft hij mij teleurgesteld ? Een minuscuul klein beetje maar. Een kapotte ruitenwissermotor, wat speling op de transmissie, en ook….. olielekken. Tiens tiens, was dat 30 jaar geleden ook niet het geval? De geschiedenis herhaalt zich….  Of het is een karakteristiek die in het DNA van de Defender gebakken zit. Maar voor een echte liefhebber lekt een Defender geen olie. Hij markeert zijn terrein. 

Die kleine teleurstellinkjes verdwijnen in het niets naast het onnoemelijke plezier die mijn Heritage mij tot nog toe bezorgd heeft. Elke kilometer. De gezelligste auto ter wereld om tijd in te spenderen. Op weg naar de Provence, in het zand van Marquenterre, rond de kerktoren, het is mijn thuis. Ik beken dat ik er soms zomaar in ga zitten in de garage – één van mijn kleine guilty pleasures. Gewoon genieten.

Ik zou hem onmogelijk kunnen inruilen. Intussen is hij omgedoopt tot de “Lilywagon” – u raadt het al, mijn kleindochter is er wild van. Dertig maanden oud en ze wordt al enthousiast als ze het Land Rover logo ziet in de krant. Auto opa. Haar favoriete taxi van en naar crèche en school. Ze is lang niet het enige kind dat in vervoering raakt door de Defender. Er zijn er miljoenen geweest en er zullen er nog velen volgen.

Maar niemand zal ooit nog het voorrecht krijgen wat mij te beurt is gevallen : jarenlang dromen van een Defender, hem dan kunnen kopen in de uitvoering van je dromen en uiteindelijk zelf als een vroedvrouw de geboorte begeleiden. Het was een uniek privilege. I’m a lucky guy.

#defender #defenderheritage #solihull #landrover #lilywagon #seriesone #carassembly

3 reacties op ‘DEFENDER Heritage

  1. Een heel apart verhaal ! Bovendien boeiend geschreven ,geen woord teveel of te weinig.Maar vooral, hier spreekt een gepassioneerde !
    Vooral voor lezers die dàt aanvoelen.

    Geliked door 1 persoon

  2. Superstory,leuk verteld en uiteraard destijds was je zo geplaatst dat ge dat kon meemaken,niet veel mensen hebben die kans.
    Hoop je ooit eens tegen te komen in de echte off-road zodat we onze speeltjes eens samen kunnen laten stoeien,spinnen en ravotten….Big boys and their toys.Groetjes en tot in den draai🚙🚧⛰

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.